خلاصه: در مقاله پیشین (برنامه های رشد ناگهانی عضلات ضعیف) به توضیح هایپرتروفی عضلات حرکتی و فرایند رشد ناگهانی پرداخته شد. در این مقاله، آنچه را آموخته ایم، عملا بکار خواهیم گرفت.

نویسنده: درک شارلبوآ
مترجم: د. کسری
 
 
 
ساختار و عملکرد عضلات سینه
 
     پکتورالیس ماژور:
 
پکتورالیس ماژور، عضله بزرگ بادبزنی شکل روی قفسه سینه است. برخی افراد تصور می کنند که این عضله دارای دو بخش "خارجی" و "داخلی" است. چنین تصوری، از نظر کالبد شناسی نادرست است. این عضله، در واقع به دو بخش "بالایی" و "پایینی" تقسیم می شود. سر بزرگ جناغی پکتورالیس ماژور که از جناغ سینه آغاز می شود، بخش "پایینی" و سر کوچک ترقوه ای این عضله که از ترقوه شروع می شود، بخش "بالایی" را تشکیل می دهند. این تفکیک، بدلیل آنکه هر یک از این دو سر، وظیفه ای متمایز دارند، از نظر کالبد شناسی درست است. هر دو سر این عضله، به استخوان بازو منتهی می شوند.
 
 
وظیفه کلی عضله پکتورالیس ماژور (همکاری هر دو سر)، بداخل کشیدن استخوان بازو و جمع کردن آن در سینه (مثل هنگامی که کسی را در آغوش می کشید) و همچنین چرخاندن این استخوان در هنگام عمود بودن به سینه است. سر ترقوه ای، بازو را بداخل می کشد و سر جناغی، آنرا صاف می کند. صاف کردن بازو توسط عضله جناغی فقط وقتی ممکن است که بازو جمع شده باشد؛ سر جناغی نمی تواند بازو را بیش از دامنه ممکن صاف کند.
 
     پکتورالیس مینور:
 
 
پکتورالیس مینور، عضله کوچک مثلثی شکلی است که زیر پکتورالیس ماژور قرار گرفته است. این عضله از سطح داخلی دنده های سوم تا پنجم آغاز می شود و در زائده نوک کلاغی استخوان شانه فرو می رود. وظایف پکتورالیس مینور، شامل پایین کشیدن و چرخش رو به پایین شانه می شود.
 
 
 
برنامه
 
برنامه سینه، دو روز در هفته، روزهای شنبه و سه شنبه، بترتیب زیر انجام می شود:
  • پرس سینه: 5-3 * 3
  • بالاسینه: 10-6 * 3
  • فلای / کراس اور1: 12-10 * 6-3
مجموع ست ها2: 9 تا 12
 
 
 
تمرینها
 
     پرس سینه:
 
من تا چند سال پیش هیچوقت واقعا روی پرس سینه تمرکز نکرده بودم. همه همیشه می گفتند "اگر سینه ات رشد نمی کند، پرس سینه دمبل را امتحان کن". من هم این توصیه را انجام می دادم ولی نتیجه دلخواهم را نمی گرفتم.
 
سپس، پرس سینه با ست های 3 تا 5 تکراری را امتحان کردم و ناگهان سینه ام شروع به رشد کرد. چرا؟ چون می توانستم وزنه ای بسیار بیشتر از هنگامی که دمبل می زدم، پرس کنم. دستهایم را هم کمی بازتر از قبل می گرفتم. به این ترتیب، ضمن کاهش فشار بر عضلات سرشانه و پشت بازو، درگیری عضلات سینه ام، افزایش می یافت.
 
 
پرس سینه دمبل
 
این تغییر ساده در فاصله دستها، تحریک عضلانی ناشی از پرس سینه را بطور کلی تغییر داد. دلیل اصلی این تغییر، درد آرنج چپم به هنگام انجام پرس سینه با فاصله معمولی دو دست بود. به همین دلیل، دستهایم را بازتر گرفتم و ناگهان سینه ام ترکید! بنظر من، ساختن سینه حجیم، مستلزم پرس سینه سنگین است.
 
 
پرس سینه هالتر
 
اغلب شاگردانم می پرسند که "چه موقع باید وزنه را اضافه کرد؟" من وزنه پرس سینه را هنگامی اضافه می کنم که بتوانم 3 ست 5 تکراری انجام دهم. مثلا، اگر امروز 365 پوند (165 کیلوگرم) را 3 ست و هر ست، 3 بار پرس کرده باشم، وزنه را اضافه نخواهم کرد اما هر وقت بتوانم این وزنه را 3 ست و هر ست، 5 بار پرس کنم، برای جلسه بعد، وزنه 375 پوندی (170 کیلوگرم) را انتخاب خواهم کرد. دلیل انتظار برای تکمیل این تعداد ست و تکرار هم، تضمین پیشرفت مستمر است.
 
قبلا که وزنه را بسرعت اضافه می کردم، اغلب روی وزنه ای خاص، بمدت چند هفته متوقف می شدم. مثلا، هنگامی که برای شکستن سد 315 پوند (143 کیلوگرم) تلاش می کردم، به محض آنکه ست اول را 5 بار، ست دوم را 4 بار و ست سوم را 3 بار رفتم، وزنه را اضافه کردم. بعبارت دیگر، هدفم را 3 تا 5 تکرار تعیین کرده بودم و در صورت رسیدن به این هدف، وزنه را بالا می بردم.
 
هنگامی که به این ترتیب تمرین می کردم، پیشرفت دشوار بود. چندین هفته در جا زدن، باعث دلسردی و ناامیدی می شود. اما این شیوه انتظار برای رسیدن به حد نصاب 3 ست 5 تکراری نتیجه خوبی داشته است.
 
     پرس بالا سینه:
 
پرس بالاسینه، سر ترقوه ای غالبا ضعیف عضلات سینه را تقویت می کند. برخی بر این باورند که نمی توان سر ترقوه ای عضلات سینه را هدف قرار داد اما تفاوت در منشاء تارهای ماهیچه ای عضله سینه (جناغی یا ترقوه ای)، این امکان را فراهم می کند.
 
هنگام انجام پرس بالاسینه، میله هالتر را باید تا روی ترقوه پایین بیاورید و ابتدا بر کشش عضلات سینه و سپس با انقباض همین عضلات، بر پرس میله بسمت بالا تمرکز کنید.
 
مکثی بمدت 3 ثانیه در هنگامی که عضله سینه کاملا کشیده شده است به پرورش بالاسینه کمک می کند. دقت نمایید که در این حالت، میله هالتر با سینه تماس پیدا نکند. این انقباض ایزومتریک، تارهای ترقوه ای را هدف قرار می دهد و امکان درگیر شدن کامل آنها را فراهم می کند.
 
 
پرس بالاسینه
 
در طول نیمه مثبت حرکت (بالابردن) باید بر استفاده از تارهای ترقوه ای عضلات سینه و نه عضلات سرشانه یا پشت بازو، تمرکز نمایید. به این منظور، توصیه می شود که وزنه ای سبکتر از آنچه تابحال پرس می کردید، انتخاب کنید.
 
مثلا، فرض کنیم که معمولا 225 پوند (حدود 100 کیلوگرم) را 6 بار پرس می کنید. اکنون وزنه را به 185 پوند (حدود 85 کیلوگرم) کاهش دهید و حرکت را با تمرکز کامل و مکث ایزومتریک انجام دهید. بر خلاف پرس سینه که هدف از آن، تحریک کل عضله سینه است، پرس بالاسینه، بر تارهای ترقوه ای عضله سینه فشار می آورد که تمرین درستشان برای اغلب ورزشکاران دشوار است.
 
     فلای / کراس اور:
 
آخرین تمرین این برنامه، فلای با دمبل، فلای سیم کش یا کراس اور است. اگر فلای با دمبل یا سیم کش را انتخاب می کنید، من 1 تا 2 ست فلای خوابیده، 1 تا 2 ست فلای بالاسینه و 1 تا 2 ست فلای زیرسینه را پیشنهاد می کنم.
 
 
فلای با دمبل
 
 
فلای سیم کش
 
در صورتی که کراس اور را انتخاب کردید، 1 تا 2 ست را در حالی انجام دهید که قرقره های سیم کش در بالاترین درجه پایه ها ثابت شده باشند، 1 تا 2 ست را با قرقره هایی به ارتفاع شانه هایتان بروید و برای 1 تا 2 ست پایانی، ارتفاع قرقره ها را به حداقل برسانید. من از اصطلاح "تمرین شکل دهنده" که به این حرکت اطلاق می شود، خوشم نمی آید، چون تاثیری بیش از شکیل کردن سینه دارد. با این حرکت می توان سینه را در تمام زوایا تمرین داد.
 
 
کراس اور سیم کش
 
این تمرینها امکان حرکت کامل بازوها را بسمت بدن و در نتیجه حداکثر انقباض عضلات سینه را فراهم می کند. به دلیل اهمیت دامنه حرکت و انقباض قوی، این گونه تمرینهای تفکیکی را باید با تعداد تکرار زیاد انجام داد.
 
 
 
برنامه های ویژه سینه:
 
     گزینه اول:
  • شنبه: سینه الف + پشت بازو
  • یکشنبه: زیربغل + کول + جلوبازو
  • دوشنبه: استراحت
  • سه شنبه: سینه ب + سرشانه
  • چهارشنبه: ران + ساق
  • پنجشنبه: استراحت
  • جمعه: استراحت
شنبه – سینه الف + پشت بازو
  • پرس سینه: 5-3 * 3
  • پرس بالاسینه: 10-6 * 3
  • فلای سیم کش / کراس اور: 12-10 * 6-3
  • پرس سینه دست جمع: 10-6 * 3
  • هالتر خوابیده: 10-6 * 3
یکشنبه – زیربغل + کول + جلوبازو
  • زیربغل هالتر خم: 10-6 * 3
  • بارفیکس یا سیم کش: 10-6 * 3
  • پارویی: 10-6 * 3
  • کول هالتر: 10-6 * 3
  • کول دمبل: 10-6 * 3
  • جلوبازو هالتر: 10-6 * 3
  • جلوبازو دمبل: 10-6 * 3
سه شنبه – سینه ب + سرشانه
  • پرس سینه: 5-3 * 3
  • پرس بالاسینه: 10-6 * 3
  • فلای سیم کش / کراس اور: 12-10 * 6-3
  • پرس هالتر از جلو یا دمبل: 10-6 * 3
  • نشر جانب: 10-6 * 3
چهارشنبه – ران + ساق
  • اسکوات: 10-6 * 3
  • ددلیفت پاصاف: 10-6 * 3
  • جلوپا دستگاه: 10-6 * 3
  • پشت پا دستگاه: 10-6 * 3
  • ساق پا ایستاده: 10-6 * 3
  • ساق پا نشسته: 10-6 * 3
     گزینه دوم:
  • شنبه: سینه الف
  • یکشنبه: زیربغل + کول
  • دوشنبه: استراحت
  • سه شنبه: سینه ب
  • چهارشنبه: ران + ساق
  • پنجشنبه: سرشانه + جلوبازو + پشت بازو
  • جمعه: استراحت
شنبه – سینه الف + پشت بازو
  • پرس سینه: 5-3 * 3
  • پرس بالاسینه: 10-6 * 3
  • فلای سیم کش / کراس اور: 12-10 * 6-3
یکشنبه – زیربغل + کول
  • زیربغل هالتر: 10-6 * 3
  • بارفیکس یا سیم کش: 10-6 * 3
  • پارویی: 10-6 * 3
  • کول هالتر: 10-6 * 3
  • کول دمبل: 10-6 * 3
سه شنبه – سینه ب
  • پرس سینه: 5-3 * 3
  • پرس بالاسینه: 10-6 * 3
  • فلای سیم کش / کراس اور: 12-10 * 6-3
چهارشنبه – ران
  • اسکوات: 10-6 * 3
  • ددلیفت پاصاف: 10-6 * 3
  • جلوپا دستگاه: 10-6 * 3
  • پشت پا دستگاه: 10-6 * 3
  • ساق پا ایستاده: 10-6 * 3
  • ساق پا نشسته: 10-6 * 3
پنجشنبه – سرشانه + جلوبازو + پشت بازو
  • هالتر از جلو یا دمبل: 10-6 * 3
  • نشر جانب دمبل: 10-6 * 3
  • هالتر ایستاده: 10-6 * 3
  • دمبل: 10-6 * 3
  • پرس سینه دست جمع: 10-6 * 3
  • هالتر خوابیده: 10-6 * 3
 
 
 
زیرنویس:
1. بسته به نیازتان باید برای هر زاویه، 1 یا 2 ست بروید.
2. همه ست ها، 1 تکرار پیش از ناتوانی متوقف می شوند. چنین شیوه ای، ضمن کاهش زمان مورد نیاز برای بهبود، انجام مکرر تمرین سینه را ممکن می کند.


موضوعات مرتبط: *بدن سازی* ، تمرین

تاريخ : شنبه بیست و هشتم مهر ۱۳۸۶ | 12:6 | نویسنده : کاوه محمدکریمی |

خلاصه: در ادامه مطالب مربوط به موضوع تحریک گروههای عضلانی ضعیف به رشد ناگهانی، این بار به هایپرتروفی عضلات زیربغل و پشت پرداخته ایم.

نویسنده: درک شارلبوآ
مترجم: د. کسری
 
 
 
ساختار و عملکرد عضلات زیربغل
 
دو عضله بسیار بزرگ، تقریبا تمام سطح پشت را پوشانده اند. این دو عضله، "ترپیزیس" و "لتیسیمس درسی" هستند. این عضلات مهم از پس جمجمه تا استخوان خاجی و حرقفی را می پوشانند. سه عضله کوچکتر دیگر هم در زیر ترپیزیس و لتیسیمس درسی قرار گرفته اند که نقش کمکی دارند.
 
 
 
عضلات اصلی
 
     ترپیزیس (کول)
 
ترپیزیس، عضله اصلی کاملا قابل تشخیص گردن و پشت است که به سه گروه متفاوت زبرین، میانی و زیرین تقسیم می شود. بدلیل اتصالات گوناگون ترپیزیس، هر یک از این گروهها، عملکردی متفاوت دارند.
 
ترپیزیس یا کول
 
مجموعه عضله ترپیزیس از برآمدگی پس سری، معروف به لیگمنتم نوکه (رباط پشت گردن) و زائده خارمانند آخرین مهره گردنی و کلیه مهره های صدری آغاز می شود و همه این تارهای ماهیچه ای به یک سوم جانبی ترقوه، زائده اخرمی و بخش شانه ای ستون مهره ها متصل می شوند.
 
بالا کشیدن و چرخاندن استخوان کتف، وظیفه این مجموعه عضلانی است؛ بخش زبرین، شانه را بالا می کشد، بخش میانی، استخوانهای کتف را به هم نزدیک می کند و بخش زیرین، استخوانهای کتف را پایین می کشد.
 
     لتیسیمس درسی
 
تارهای ماهیچه ای این عضله بزرگ پشت، از شش مهره پایینی و کلیه مهره های کمری و همچنین تاج لگن (از طریق نوار پیوندی سینه ای-کمری) شروع می شوند و به لب میانی شیار استخوان بازو متصل می شوند. کشیدن، جمع کردن و چرخش میانی استخوان بازو، از وظایف این عضله است. برخلاف پکتورالیس ماژور، لتیسمس درسی می تواند بازو را بیش از دامنه عادیش جمع کند.
 
لتیسیمس درسی
 
 
 
عضلات فرعی
 
     لیویتور اسکپیلی، رومبوید مینور و ماژور
 
این سه عضله که زیر ترپیزیس و لتیسمس درسی قرار گرفته اند، وظیفه ای مشترک دارند و از این رو، یک مجموعه در نظر گرفته می شوند.
 
بالاترین این سه عضله پشتی، لیویتور اسکپیلی است. این عضله از زائده اریب چهار مهره اول گردنی شروع می شود و به گوشه بالایی استخوان شانه متصل می شود.
 
ترس ماژور
 
عضله بعدی که پایینتر از لیویتور اسکپیلی قرار دارد، رومبوید مینور است که از آخرین مهره گردنی (هفتم) و اولین مهره صدری شروع می شود و به میانه استخوان شانه متصل می شود.
 
آخرین و زیرینترین این عضلات، رومبوید ماژور است که از زائده های خارمانند مهره های صدری 2 تا 5 شروع می شود و به میانه استخوان شانه، پایینتر از محل اتصال رومبوید مینور، متصل می شود.
 
رومبوید
 
وظیفه اصلی این عضلات، بلند کردن و چرخش رو به پایین استخوان شانه است. رومبویدها، استخوانهای کتف را هم جمع می کنند.
 
 
 
برنامه الف
1. ددلیفت روی پایه 5-3 * 3
2. سیم کش 10-6 * 3
2. پارویی 10-6 * 3
3. سیم کش تک دست 10-6 * 3
3. پارویی تک دست 10-6 * 3
توجه: تمرینهایی را که یک شماره خورده اند، یک در میان انجام دهید و 1 تا 2 دقیقه بین هر دو تمرین استراحت کنید.
 
     ددلیفت روی پایه
 
ددلیفت روی پایه، ددلیفت نصفه ای است که در آغاز آن، میله هالتر بجای زمین، از پایه ای به ارتفاع زانو برداشته می شود. ددلیفت معمولی، تمام عضلات بدن را درگیر می کند. با برداشتن میله از ارتفاع زانو، بدلیل خم نشدن مفصلهای زانو و لگن در ابتدای حرکت، درگیری عضلات پایین تنه (پاها) کاهش می یابد.
 
البته، عضلات پاها باز هم تحت فشار باقی می مانند اما نه به اندازه ددلیفت معمولی. بدین ترتیب، می توان وزنه ای "سنگینتر" زد و فشار وارد بر عضلات بالاتنه، از جمله "کلیه" عضلات زیربغل و پشت را افزایش داد.
 
 
ددلیفت روی پایه
 
     سیم کش و پارویی
 
این تمرینها، "نقش تکمیلی" ددلیفت را دارند. شکل انجام حرکت را باید بدقت رعایت کنید و میله یا دستگیره را با عضلات زیربغل و نه بازوهایتان بکشید. روش تک دست این تمرینها، عضلات زیربغل را بگونه ای کمی متفاوت هدف قرار می دهند و به پرورش زیربغل و پشت کمک می کنند.
 
 
سیم کش
 
 
پارویی تک دست
 
 
 
برنامه ب
  1. بارفیکس 6-4 * 3
  2. هالتر خم 6-4 * 3
  3. تی-بار 6-4 * 3
 
     بارفیکس
 
بارفیکس، تمرینی عالی برای پرورش عضلات زیربغل و مخصوصا "پهنای" پشت است. هنگام اجرای تمرین، باید بر استفاده از عضلات زیربغل و نه بازوهایتان تمرکز نمایید. اغلب ورزشکاران، بدنشان را به نوسان در می آورند و با استفاده از نیروی این نوسان، خود را بالا می کشند. این شیوه انجام تمرین، باعث درگیری فوق العاده عضلات جلوبازو و کاهش فشار بر زیربغل می شود. هدف از این تمرین، حفظ فشار بر عضلات زیربغل است.
 
یک شیوه کاهش درگیری جلوبازوها، چنگک پنداشتن دستها است. نباید خود را با دستهایتان بالا بکشید، بلکه باید عضلات زیربغلتان را منقبض نمایید. هنگام بالا کشیدن بدنتان، شروع انقباض را از محل اتصال این عضلات به کمر تا اوج انقباض در اتصال بازویی حس کنید. ضمن بالا آمدن بدن، آرنجها باید با انقباض و فشرده شدن، به طرفین بدن نزدیک شوند.
 
 
بارفیکس
 
     زیربغل خم
 
حرکت زیربغل خم برای افزودن به "ضخامت" عضلات پشت استفاده می شود. درست مثل بارفیکس، باید سعی کنید وزنه را با عضلات زیربغلتان و نه بازوهایتان، بالا بکشید. اگر احساس می کنید شکل انجام حرکتتان درست نیست یا بازوهایتان، بیش از حد درگیر هستند، وزنه هالتر را کم کنید.
 
هنگام بالا کشیدن، می توان وزنه را تا زیر سینه، روی شکم یا زیر شکم آورد. بالا آوردن میله تا هر یک از نقاط یاد شده، بخش خاصی از عضلات زیربغل را هدف قرار می دهد.
 
 
زیربغل هالتر خم
 
     تی-بار
 
دو مدل تی-بار وجود دارد: تی-بارهای قدیمی و تی-بارهای استاندارد دارای تکیه گاه سینه. من برای انجام این حرکت، حالت دست جمع با استفاده دستگیره های موازی را پیشنهاد می کنم.
 
 
تی-بار
 
 
 
برنامه های ویژه زیربغل
 
     گزینه اول
  • شنبه: زیربغل الف + کول
  • یکشنبه: سینه + سرشانه + پشت بازو
  • دوشنبه: استراحت
  • سه شنبه: زیربغل ب + جلوبازو
  • چهارشنبه: ران + ساق
  • پنجشنبه: استراحت
  • جمعه: استراحت
شنبه – زیربغل الف + کول
  • ددلیف: روی پایه 5-3 * 3
  • سیم کش: 10-6 * 3
  • پارویی: 10-6 * 3
  • سیم کش: 10-6 * 3
  • پارویی تک دست: 10-6 * 3
  • کول هالتر: 10-6 * 3
  • کول دمبل: 10-6 * 3
یکشنبه – سینه + سرشانه + پشت بازو
  • پرس سینه: 10-6 * 3
  • پرس بالاسینه دمبل: 10-6 * 3
  • پارالل: 10-6 * 3
  • پرس هالتر از جلو یا دمبل: 10-6 * 3
  • نشر جانب: 10-6 * 3
  • پرس سینه دست جمع: 10-6 * 3
  • هالتر خوابیده: 10-6 * 3
سه شنبه – زیربغل ب + جلوبازو
  • بارفیکس: 6-4 * 5
  • زیربغل خم: 6-4 * 5
  • هالتر ایستاده: 10-6 * 3
  • جلوبازو دمبل: 10-6 * 3
چهارشنبه – ران + ساق
  • اسکوات: 10-6 * 3
  • ددلیفت پاصاف: 10-6 * 3
  • جلوپا دستگاه: 10-6
  • پشت پا دستگاه: 10-6 * 3
  • ساق ایستاده: 10-6 * 3
  • ساق نشسته: 10-6 * 3
 
     گزینه دوم
  • شنبه: زیربغل الف
  • یکشنبه: سینه + سرشانه
  • دوشنبه: استراحت
  • سه شنبه: زیربغل ب
  • چهارشنبه: ران + ساق
  • پنجشنبه: کول + جلوبازو + پشت بازو
  • جمعه: استراحت
شنبه – زیربغل الف
  • ددلیفت روی پایه: 5-3 * 3
  • سیم کش: 10-6 * 3
  • پارویی: 10-6 * 3
  • سیم کش: 10-6 * 3
  • پارویی تک دست: 10-6 * 3
یکشنبه – سینه + سرشانه
  • پرس سینه: 10-6 * 3
  • پرس بالاسینه: 10-6 * 3
  • پارالل: 10-6 * 3
  • پرس هالتر از جلو یا دمبل: 10-6 * 3
  • نشر جانب: 10-6 * 3
سه شنبه – زیربغل ب
  • بارفیکس: 6-4 * 3
  • هالتر خم: 6-4 * 3
  • تی-بار: 6-4 * 3
چهارشنبه – ران + ساق
  • اسکوات: 10-6 * 3
  • ددلیفت پاصاف: 10-6 * 3
  • جلوپا دستگاه: 10-6 * 3
  • پشت پا دستگاه: 10-6 * 3
  • ساق ایستاده: 10-6 * 3
  • ساق نشسته: 10-6 * 3
پنجشنبه – کول + جلوبازو + پشت بازو
  • کول هالتر: 10-6 * 3
  • کول دمبل: 10-6 * 3
  • جلوبازو هالتر ایستاده: 10-6 * 3
  • جلوبازو دمبل: 10-6 * 3
  • پرس سینه دست جمع: 10-6 * 3
  • پشت بازو هالتر خوابیده: 10-6 * 3


موضوعات مرتبط: *بدن سازی* ، تمرین

تاريخ : پنجشنبه نوزدهم مهر ۱۳۸۶ | 14:12 | نویسنده : کاوه محمدکریمی |

خلاصه: هنوز هم بسیاری از ورزشکاران بدنبال ترتیب جادویی ست/تکرار هستند ... در این مقاله، قصد دارم برخی خاطرات مربوط به پیشرفت خودم در آغاز بدنسازی و تجربه شخصیم را از ددلیفت، با خوانندگان در میان بگذارم.

نویسنده: بیل پایش
مترجم: د. کسری
 
 
 
هنوز هم بسیاری از ورزشکاران بدنبال ترتیب ست/تکرار، مکمل یا برنامه جادویی هستند. اما همان گونه که قبلا هم در هر فرصتی به مخاطبانم گفته ام، این کار، چندان پیچیده هم نیست. به قول همکارم، دکتر کن: "آب خوردن است".
 
با اینحال، بسیاری از مخاطبان متوجه مطلب نمی شوند. در ادامه، برخی واقعیتهای مربوطه به پیشرفت خودم را از هنگامی که وزنه زدن را جدی آغاز کردم، با خوانندگان در میان می گذارم. آن روزها، اشتیاق زیادی به حجیمتر و قویتر شدن و همچنین شرکت در مسابقات وزنه برداری قدرتی داشتم.
 
موارد زیر، اصول بنیادی تمرین ما بود. منظور از "ما"، من و مارک مک لد، معروف به "گامبی" است که با هم تمرین می کردیم.
  • تمرکز روی پرس سینه، اسکوات و ددلیفت. هفته ای دو بار اسکوات و پرس سینه می رفتیم. ددلیفت را هم هفته ای یک بار انجام می دادیم.
  • افزایش وزنه یا تکرار در هر جلسه تمرین! اگر وزنه را نمی توان اضافه کرد، پس باید تکرار را زیاد کرد.
  • رفع کوفتگی، علامت آمادگی برای تمرین نبود. هر وقت می توانستیم وزنه و/یا تکرار را اضافه کنیم، تمرین می کردیم.
  • حرکتهای اضافه را به حداقل می رساندیم. تمرینهای "اضافه" عادیمان، بارفیکس با وزنه، پرس سینه دست جمع، جلوبازو هالتر ایستاده و درازنشست با وزنه بودند.
  • شدت! در قاموس ما، چیزی به نام "نیاز به انگیزه" نبود. "تمرین ناقص" نداشتیم. پس از تمرین، اخم نمی کردیم و به "فکر" فرو نمی رفتیم. اگر تمرینمان را کافی نمی دانستیم، با انگیزه بیشتر به جنگ وزنه ها می رفتیم. به یاد دارم یک روز صبح، گامبی به ددلیفت نرسید. با وجود آنکه روزی دو شیفت کار می کرد، آنقدر احساس ناراحتی کرده بود که همان شب، ساعت 9 به باشگاه برگشت و ددلیفت را با وزنه ای که قبلا نتوانسته بود بلند کند، زد.
  • ما مقید به حجم عضلانی، استراحت بین ست ها، سرعت تکرارها، درصد وزنه، سرعت، قدرت، یا هر چیز دیگری نبودیم.
  • هیچ جلسه تمرینی را از دست نمی دادیم (مگر به سبب بیماری).
  • افزایش وزنه یا تکرار در هر جلسه تمرین. هر جلسه! نگویید که این مورد را قبلا هم گفته ام. باز هم می گویم. به این شیوه، تمرکز بر پیشرفت می گویند!
خوب، حتما می پرسید نتیجه پایبندی به این اصول چه بود؟ با ذکر این نکته که در رسیدن به این حجم و قدرت بدنی، از هیچ گونه مکملی استفاده نشده است، با تصاویر زیر، پاسختان را می دهم!
 
این عکس هنگامی است که تمرین را با جدیت آغاز کرده بودم. هنوز هم آن کمربند وزنه برداری را دارم. آن موقع، هنوز نو بود و داشتم امتحانش می کردم. مارک "باب مریس" است. اگر حافظه ام درست کار کند، دکتر کن کمربند های باب مریس را پیشنهاد کرده بود. وزنم 160 پوند (73 کیلوگرم) بود و آماده تغییر!
 
بیل پایش در حال ددلیفت با یک کمربند باب مریس
 
این عکس هم که مرا در حال ددلیفت در مسابقات آزاد وزنه برداری قدرتی بدون داروی غرب میانی آمریکا نشان می دهد، دو سال بعد گرفته شده است. 560 پوند (255 کیلوگرم) وزنه به میله هالتر زده شده است. شب پیش از مسابقه، 210 پوند (95 کیلوگرم) و نگران اضافه وزن بودم (امان از پیتزا!). خودم را برای دسته 198 پوند (90 کیلوگرم) آماده کرده بودم. اینجا، تاثیر تمرکز بر اصول را در بدنم مشاهده می کنید. البته به تکنیکم توجه نکنید، افتضاح بود!
 
انجام ددلیفت در مسابقات آزاد وزنه برداری قدرتی بدون داروی غرب میانه آمریکا
 
 
راز حجم و قدرت
 
بدون شک، ددلیفت یکی از تمرینهای مادر افزایش حجم و قدرت است. این تمرین، تاثیری کاملا مشهود بر بدن من گذاشت. هنگام ددلیفت، ما (من و گامبی) فشار مضاعفی به خود می آوردیم، چون می دانستیم با این حرکت است که می توانیم در مسابقات بدون دارو، از پس حریفانمان برآییم. این واقعیت که اغلب بدنسازان، توجه زیادی به ددلیفت نمی کنند، باعث شد تا در سطح منطقه ای، حرفی برای گفتن داشته باشیم.
 
 
ددلیفت هالتر
 
ما، هفته ای یک بار ددلیفت می رفتیم و کارمان را با یک ست نهایی 5 تکراری به پایان می رساندیم. به ندرت بیش از 5 تکرار می رفتیم، زیرا تصور می کردیم که در این صورت، دیگر "وزنه برداری قدرتی" نکرده ایم. بله، البته الان می دانیم که اشتباه می کردیم!
 
ما فقط در هر فرصتی که می توانستیم، وزنه اضافه می کردیم. هفته ای 5 پوند (2 کیلوگرم) وزنه اضافه می کردیم. اگر وزنه ای را نمی توانستیم 5 تکرار بزنیم، هفته بعد هم همان را می زدیم یا اگر سرحال بودیم و احساس قدرت می کردیم، ممکن بود آن را اضافه هم بکنیم. ما ددلیفت روی پایه هم می رفتیم. گاهی پایه را آنقدر بالا می آوردیم که میله هالتر روی زانوهایمان قرار می گرفت. و باز هم، 5 تکرار می رفتیم!
 
ما عاشق عدد جادویی 5 بودیم! دیگر چه می کردیم؟ خوب، تقریبا همیشه بارفیکس با وزنه می رفتیم. اکنون که به گذشته نگاه می کنم، نمی دانم چرا. باز هم یکی دو ست – بله، درست حدس زدید – 5 تکراری می رفتیم!
 
شکم هم می رفتیم و 1 تا 2 ست درازنشست با وزنه انجام می دادیم. این، "برنامه" ما بود و به این ترتیب، طی مدتی کوتاه، از 500 پوند (227 کیلوگرم) هم بالاتر رفتیم.
 
 
درازنشست (بدون وزنه)
 
با این حال، صعود به 550 پوند (250 کیلوگرم) برای هر دویمان دشوارتر بود، اما به هر حال از پسش برآمدیم. پس از آن، 600 پوند (273 کیلوگرم) را هدف قرار دادم و بدین ترتیب، تغییراتی در تمرینم ایجاد شد. گامبی هیچ وقت به 600 پوند نرسید ولی تا 570 پوند (260 کیلوگرم) بالا آمد. هر دویمان بشدت سنگین تمرین می کردیم اما صادقانه بگویم، گاهی اوقات، خیلی هوشمندانه تمرین نمی کردیم. خوب، در نهایت چه آموختم؟ ادامه را بخوانید.
  • هنگام ددلیفت، پاها، ستون بدن هستند. اگر قدرت پاهایتان افزایش یابد، ددلیفتتان هم باید سنگینتر شود. من هر وقت که می توانستم هالتر اسکوات را سنگینتر کنم، متعاقبا وزنه ددلیفت را هم اضافه می کردم.
  • عضلات ضعیف شکم، مانع ددلیفت می شوند. هنگام تمرین برای زدن وزنه 600 پوند، به این عضلات، توجه بیشتری داشتم. از آن پس، توجه بیشتری به پیشرفت در تمرینهای شکمم داشتم. دیگر به این عضلات، بعنوان عضلات درجه دو نگاه نمی کردم.
  • ظاهرا، ددلیفت از روی پایه، باعث کاهش تواناییم در ددلیفت از روی زمین می شد. سالها پیش، جریان رها کردن ددلیفت از روی پایه و عدم توصیه آن را شرح داده ام. البته، تمام ماجرا را نگفته بودم. ایستادن روی یک تخته نازک، فایده چشمگیری داشت. یک تخته به ضخامت سه چهارم اینچ (2 سانتیمتر) کفایت می کند. بله، همین تغییر ارتفاع ناچیز، تاثیری فوق العاده داشت. در واقع تا روز مسابقه، هرگز بدون تخته ددلیفت نمی کردم. یعنی میله هالتر اینقدر بالا می آمد؟
  • ظاهرا، کشش کمر با وزنه کمکم می کرد. این حرکت را پس از آخرین ست ددلیفتم انجام می دادم. تعداد تکرار عادی، 5 تا 8 بار بود. در این مورد هم سعی می کردم، وزنه را هر جلسه اضافه کنم. برای این تمرین، یک هالتر خمیده روی شانه هایم می گذاشتم. جهت جلوگیری از جراحت، می توان بین شانه ها و هالتر، یک حوله چند لا یا ابر گذاشت.
 
کشش کمر (بدون وزنه)
  • استراحت بیشتر بین جلسه های ددلیفت. آخرین ددلیفت من، دو هفته پیش از مسابقه بود. اکنون می دانم که این استراحت، چقدر مفید بود.
  • با کمر خمیده، ددلیفت نکنید! این اشتباه، قاتل من بود. فایده استراحت، همین بود. فکر می کنم اگر کمرم را صاف نگه داشته بودم، می توانستم هفته ای یک بار به ددلیفت ادامه دهم. من به علت ددلیفت با کمر خمیده، بارها به کمرم آسیب زدم. فکر نکنید که می توانید با کمر خمیده ادامه دهید. کسانی که با کمر خمیده ددلیفت می کنند، بالاخره به خودشان آسیب می زنند.
 
اگر قرار باشد از اول آغاز کنم
 
اگر زمان به عقب بازگردد و قرار باشد که تمرین ددلیفت را از اول آغاز کنم:
  • با کمر صاف ددلیفت خواهم کرد.
  • پیش از اضافه کردن وزنه، تکنیک ددلیفت را فرا می گیرم.
  • هیچ وقت برای "زدن هدف"، تکنیک درست را فدای وزنه نخواهم کرد.
  • هرگز خود را در وضعیتی که منجر به خم شدن کمر شود، حتی اگر به معنی قطع تمرین باشد، قرار نمی دهم.
  • هفته ای یک بار ددلیفت می کنم.
  • هر ست، 10 تکرار یا بیشتر انجام می دهم.
  • یک یا شاید دو ست فوق العاده سنگین خواهم رفت تا برای بهبود تکنیکم، تمرین بیشتری کرده باشم. ست دوم را می توان ست "صیقل تکنیک" نامید.
  • همیشه سعی خواهم کرد که یا وزنه هالتر را اضافه کنم یا تکرار را.
  • هر وقت احساس کسالت کنم، یک هفته بیشتر استراحت خواهم کرد.
 
خاتمه
 
امیدوارم آنچه خواندید، شما را در رسیدن به هدفتان در این نبرد با آهن یاری دهد.


موضوعات مرتبط: *بدن سازی* ، تمرین

تاريخ : شنبه چهاردهم مهر ۱۳۸۶ | 13:11 | نویسنده : کاوه محمدکریمی |
خلاصه: آیا در پی افزایش حجم عضلانیتان هستید؟ چندان هم دشوار نیست؛ فقط باید برنامه ریزی درستی داشته باشید. با رعایت مراحل مندرج در این مقاله، شاهد افزایش حجم عضلانی خود در کمترین زمان ممکن خواهید بود.
نویسنده: مت ویک
مترجم: د. کسری
 
چکیده مقاله:
  • اولین گام هر برنامه ای، باید کنترل رژیم غذایی باشد.
  • تمرین بیشتر، لزوما بهتر نیست. فشار، مهمتر است.
  • پروتئین و کریتین، بهترین مکملهایی هستند که هزینه زیادی هم ندارند.
 
آیا در پی افزایش حجم عضلانیتان هستید؟ چندان هم دشوار نیست. فقط باید برنامه ریزی درست و بی نقصی داشته باشید. با رعایت مراحل مندرج در این مقاله، شاهد افزایش حجم عضلانی خود در کمترین زمان ممکن خواهید بود.
 
 
 
گام اول: کنترل رژیم غذایی
 
هنگام افزایش حجم یا خشک کردن (کاهش چربی)، رژیم غذایی نقش اصلی را بازی می کند. هدفتان هر چه باشد، بدون کنترل رژیم غذایی، فقط خود را به زحمت خواهید انداخت. باید همان 5 تا 7 وعده غذای روزانه را میل نمایید اما قدری کالری بیشتر هم به هر یک از این وعده ها بیفزایید.
 
در صورت تصمیم به افزایش حجم عضلانی، حتما حداقل 1 گرم پروتئین در ازای هر پوند (454 گرم) وزن بدنتان مصرف نمایید (حدود 2.2 گرم در ازای هر کیلوگرم). مقدار مصرف هیدرات کربن هم باید حدود 2 تا 4 گرم در ازای هر پوند وزن بدن باشد.
 
هر هفته، با بررسی میزان چربی بدن می توان مقدار مصرفی کالری و هیدرات کربن را تنظیم نمود. در صورتی که متوجه افزایش چربی بدنتان شدید (به یاد داشته باشید که افزایش حجم، با افزایش ناچیز چربی بدن همراه است)، بلافاصله رژیم غذاییتان را بررسی نمایید و مقدار کالری و هیدرات کربن مصرفیتان را به همان نسبت کاهش دهید.
 
در ادامه، برخی منابع خوب غذایی برای مصرف در طول برنامه افزایش حجمتان فهرست شده اند:
 
 
     پروتئینها
  • سینه مرغ بدون استخوان و پوست
  • ماهی تن (بدون روغن)
  • انواع ماهی (سالمن و انواع مشابه)
  • میگو
  • گوشت گوساله چرخ کرده بدون چربی
  • پودر پروتئین
  • سفیده تخم مرغ یا تخم مرغ
  • استیک دنده یا دنده کباب
  • استیک یا کباب مغز ران
  • راسته لخم
  • فیله گوساله
  • فیله لخم
  • استیک دنده
  • مغز ران
  • بوقلمون چرخ کرده، برش یا کتلت سینه بوقلمون (تازه، نه مانده اغذیه فروشیها)
 
     هیدراتهای کربن پیچیده
  • جو (دوسر)
  • سیب زمینی شیرین یا هندی
  • انواع لوبیا (قرمز، چشم بلبلی و ...)
  • انواع غلات
  • برنج قهوه ای (تصفیه نشده)
  • خمیر غلات (کرم گندم)
  • مخلوط غلات
  • پاستا
  • انواع برنج (سفید، باسماتی و ...)
  • سیب زمینی
 
     هیدراتهای کربن حاوی فیبر
  • کاهو
  • بروکلی
  • مارچوبه
  • لوبیا سبز
  • اسفناج
  • فلفل دلمه ای
  • کلم بروکسل
  • گل کلم
  • کرفس
 
     سایر خوراکیها و میوه ها
  • خیار
  • فلفل سبز یا قرمز
  • پیاز
  • سیر
  • گوجه فرنگی
  • کدو سبز
  • انواع میوه (در صورت امکان گنجاندن در رژیم: موز، سیب، گریپ فروت، هلو، توت فرنگی، زغال اخته، تمشک)
  • انواع لیمو
 
     چربیهای سالم
  • کره بادام زمینی یا بادام طبیعی
  • روغن زیتون، روغن آفتابگردان، روغن بادام، روغن تخم کتان
  • انواع مغز (بادام زمینی، بادام، گردو)
  • روغن غیر اشباع تک زنجیره ای کانولا و بادام زمینی
  • روغن غیر اشباع چند زنجیره ای آفتابگردان، ذرت، سویا و تخم کتان
  • امگا 6
  • امگا 3
  • انواع ماهی آب سرد
  • سایر انواع ماهی
 
     لبنیات و تخم مرغ
  • پنیر دلمه کم چربی
  • تخم مرغ
  • شیر کم یا بدون چربی
 
     آب
 

از وجود آب کافی در بدنتان در طول روز اطمینان حاصل نمایید. نوشیدن آب، نه تنها در طول تمرین، بلکه پیش و پس از آن هم مهم است. آب، به دفع سموم بدن و سلامتی عملکرد بدن و دستگاههای داخلی کمک می کند. من، مصرف روزانه حداقل 1 گالن (3.78 لیتر) آب را توصیه می کنم.

 
 
گام دوم: طراحی برنامه تمرین
 
نکته اصلی این گام، وزنه زدن سخت و سنگین است. اگر واقعا می خواهید حجمتان را افزایش دهید، باید سنگین وزنه بزنید. هر تمرین را 3 تا 4 ست و هر ست را 8 تا 12 تکرار انجام دهید. بدنسازان، به هنگام تلاش برای افزایش حجم، به تصور بهتر بودن تمرین بیشتر، دچار تمرین بیش از حد می شوند، در صورتی که در این مورد، تمرین بیشتر بهتر نیست.
 
هوشمندانه عمل کنید و عضلات بزرگتان را مجموعا 10 تا 12 و عضلات کوچکتان را 8 تا 10 ست تمرین دهید. شدت تمرینتان را با محدود کردن هر جلسه به حداکثر 45 تا 60 دقیقه افزایش دهید.
 
هنگام تلاش برای افزایش وزن، برنامه تمرینتان را به شیوه های گوناگونی می توانید تقسیم نمایید. بهترین گزینه، تمرین سنگین هر یک از گروه های عضلانی و استراحتی یک هفته ای پیش از تکرار تمرین عضله مربوطه است. به این ترتیب، یکی از شیوه های زیر را توصیه می کنم.
 
 
     شیوه 1:
  • روز 1 – سینه / پشت بازو
  • روز 2 – زیربغل / جلوبازو
  • روز 3 – استراحت
  • روز 4 – جلوران / پشت ران
  • روز 5 – استراحت
  • روز 6 – سرشانه / ساق
  • روز 7 – استراحت
 
     شیوه 2:
  • روز 1 – سینه
  • روز 2 – زیربغل
  • روز 3 – استراحت
  • روز 4 – جلوران / ساق
  • روز 5 – پشت ران / سرشانه
  • روز 6 – بازو
  • روز 7 – استراحت
 
     شیوه 3:
  • روز 1 – سینه
  • روز 2 – زیربغل
  • روز 3 – جلوران
  • روز 4 – استراحت
  • روز 5 – پشت ران
  • روز 6 – بازو
  • روز 7 – سرشانه / ساق
 
 
گام سوم: تمرین هوازی
 
من به انجام تمرینهای هوازی در تمام طول سال باوری راسخ دارم. به این ترتیب، نه تنها قلب سالم می ماند بلکه چربی اضافی بدن هم از بین می رود. با این حال، هنگام تلاش برای افزایش حجم، عاقلانه است که فقط چند روز را به تمرینهای هوازی اختصاص دهید و شدت هر یک را هم در حدی ملایم نگه دارید. چنین تمرینی می تواند پیاده روی یا دوچرخه سواری سبک باشد.
 
 
جلسه تمرین هوازی را در حدود 30 دقیقه نگه دارید. این تمرین را می توان در روز استراحت یا پس از تمرین انجام داد. هنگام تلاش برای افزایش حجم، از آوردن کمی چربی نترسید. با افزایش کالری دریافتی، ناگزیر کمی چربی در بدن انباشته می شود. اما با گنجاندن تمرینهای هوازی در برنامه تمرینی هفتگیتان، انباشته شدن چربی در بدن به حداقل می رسد.
 
 
 
گام چهارم: استراحت
 
با این همه مشغله و گرفتاریهای عمومی زندگی، برخی افراد، اهمیتی به خواب نمی دهند و هر شب فقط چند ساعتی می خوابند. عدم استراحت کافی در حین دوره افزایش حجم عضلانی، مثل انتظار رشد از یک گیاه، بدون آب یا نور است. رشدی در کار نخواهد بود.
 
باید به اندازه کافی استراحت کنید تا عضلاتتان فرصت بهبود و رشد پیدا کنند. 8 ساعت خواب شبانه، حداقل نیاز ضروری شما است. اگر برنامه زندگیتان اجازه می دهد، در طول روز هم یک چرت کوتاه را بگنجانید. نه تنها برای بقیه روز سرحال می آیید بلکه بدنتان، فرصت بیشتری برای استراحت و رشد پیدا می کند.
 
به یاد داشته باشید که عضلات در داخل باشگاه رشد نمی کنند ... بخش عمده فرایند رشد در خارج از باشگاه رخ می دهد. در باشگاه، سنگین تمرین کنید، عضلات را تغذیه نمایید و سپس فرصت کافی استراحت و بهبود را در اختیارشان بگذارید.
 
 
 
گام پنجم: مکمل
 
قطعا مکملهایی وجود دارند که هنگام تلاش برای افزایش حجم باید تهیه نمایید. در ادامه، دو مکملی را معرفی می کنم که برای افزایش حجم، بسیار مهم و سودمند هستند و ورشکستتان هم نمی کنند (صرفنظر از مولتی ویتامین و اسیدهای چرب اصلی که چه ورزش کنید یا نه باید هر روز مصرف نمایید).
 
 
     پودر پروتئین:
 
مصرف این این مکمل نیازی به فکر ندارد و کاملا ضروری است. هنگام تلاش برای افزایش حجم، باید حداقل 1 گرم پروتئین در ازای هر پوند وزن بدنتان مصرف نمایید. برخی افراد نمی توانند در طول روز بقدر کافی پروتئین میل کنند. با مصرف پودرهای پروتئین می توانید در یک وعده مقدار زیادی پروتئین وارد بدنتان نمایید. این مکمل، بسیار مناسب است و قیمتی معقول دارد.
 
 
     کریتین:
 
طی سالیان متمادی تحقیقات زیادی روی کریتین انجام شده است و روز به روز هم نتایج بهتری بدست می آیند. کریتین، مکملی مطمئن و بی خطر برای افزایش حجم و قدرت است. این ماده، در طول تمرین، انرژی بیشتری تولید، بهبود بین ست ها را تسریع، عضلات را پر از آب و به سرشاری و اشباع شدگی آنها کمک می کند.
 
کریتین را به شکل قرص، کپسول، شربت و پودر می توان تهیه نمود. این روزها، انواع گوناگونی از کریتین در بازار موجود است. من برای شروع، کریتین مونوهیدرات را پیشنهاد می کنم. ببینید چه تاثیری دارد. مونوهیدرات، ساده ترین شکل کریتین و ارزانترین نوع آن هم هست.


موضوعات مرتبط: *بدن سازی* ، تمرین

تاريخ : دوشنبه نهم مهر ۱۳۸۶ | 11:20 | نویسنده : کاوه محمدکریمی |